No Way Through

++ comments κι απ' αλλού

Nicosia

Λευκωσία την εποχή των Οθωμανών, Σχέδιο του αρχιδούκα Λουί Σαλβαντόρ, 1873
από το "Χρονικό" της εφ. ο Πολίτης 08/11/09

Pictures From A Vanished Country

A photo-essay from east Berlin by Thomas Hoepker in Magnum-Photos

"Earlier this year I realized we would celebrate the 20th anniversary of the fall of the Berlin Wall. I went back into my archive and discovered that I had boxes full of negatives that I had never seen before, taken in East Germany over the past 50 years It was a treasure which had to be unearthed."

Thomas Hoepker: portofolio

Nicosia b&w

Το πουλλίν επέτασεν

Πάει το πουλάκι του σήματος της «Κυπριακής δημοκρατίας», επέτασεν!

Αν και το συγκεκριμένο stencil αναφέρεται καθαρά στο σήμα της «Κυπριακής Δημοκρατίας» -δηλαδή μετά το 1974 το νότιο και «ελεύθερο» κομμάτι της Κύπρου- η Κύπρος έχει τελικά δύο κυβερνητικά σήματα ή αλλιώς θυρεούς. Τα σήματα αυτά μοιάζουν μεν, αλλά έχουν και σημαντικές διαφορές...

Το 1ο είναι της «Κυπριακής Δημοκρατίας» και το 2ο, αυτό της αποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου».



Το πρώτο σήμα απεικονίζει ένα περιστέρι με ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος, σύμβολα της ειρήνης και της ελευθερίας. Το περιστέρι συνοδεύεται από τη χρονολογία 1960: τη χρονολογία που η Κύπρος κέρδισε την ελευθερία της. Το έτος ιδρύσεως του ελεύθερου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και την αποαποικιοποίηση του νησιού από τη Μεγάλη Βρετανία. Μια αποαποικιοποίηση βέβαια που επέτρεπε στην υπερδύναμη να διατηρήσει έντονη την παρουσία της, με τα British Forces να κατέχουν δύο κομμάτια του νησιού (στο χάρτη με κόκκινο περίγραμμα).

Το δεύτερο σήμα, απεικονίζει πάλι ένα περιστέρι να κρατάει κι αυτό στο ράμφος ένα κλαδί ελιάς, μόνο που αυτό κοιτάει προς τα πάνω. Κατ’ ακρίβεια, είναι όλο του το σώμα σε οριζόντια θέση, σε αντίθεση με το πρώτο περιστέρι το οποίο, ως μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση της δεκαετίας του ‘60 που είναι, φαίνεται να πετάει «κανονικά». Στο δεύτερο σήμα εκτός από τις παραπάνω διαφορές αλλά και την αισθητική διαφορά (ποιο λεπτές και ξεκάθαρες γραμμές), παρατηρούμε και την αναφορά μιας άλλης ημερομηνίας: το 1983 που συνοδεύεται και από την ημισέληνο και το αστέρι. Αυτή είναι η ημερομηνία της δημιουργίας της «Τουρκικής Δημοκρατίας τη Βορείου Κύπρου», μιας κρατικής οντότητας αναγνωρισμένης μόνο από την Τουρκία. Ένα «ψευδοκράτος», όπως αυτό αποκαλείται στη νότια πλευρά η οποία και διατηρεί το δικαίωμα να ονομάζεται «Κυπριακή Δημοκρατία» μιας και δέχθηκε «απροκάλυπτη» εισβολή από τον Τουρκικό στρατό τον Αύγουστο του 1974. Άλλο βέβαια αν λίγες μέρες πριν είχε προηγηθεί ένα πραξικόπημα κατά της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου από Έλληνες και Ελληνοκύπριους παρακρατικούς φασίστες, οι οποίοι αν τους αφήνανε οι Τούρκοι θα καθάριζαν εύκολα το νησί από τους «άπιστους βαρβάρους».

Έτσι, το περιστέρι στην περίπτωση αυτή μπορεί να συμβολίζει πάλι την ελευθερία και την ειρήνη, αλλά με το 1983 και την ημισέληνο από πάνω του –προς τα εκεί που το περιστέρι έπρεπε μάλιστα να παραμορφώσει το σώμα του για να καταφέρει να κοιτάξει– το νόημα στο οποίο αναφέρεται (δηλαδή: ο εχθρός) αλλάζει. Τη θέση των αυταρχικών –πλην πολιτισμένων και δυτικών– Άγγλων αποικιοκρατών που στερούσαν την ελευθερία των Κυπρίων, παίρνουν τώρα οι «βάρβαροι και αιμοδιψείς» Έλληνες οι οποίοι από το ’63 μέχρι το ’74 στερούσαν την ελευθερία από τους Τουρκοκύπριους, που είχαν αποκλειστεί σε ένοπλα προστατευόμενους θύλακες (αλλά και των προδοτών κουμουνιστών Ελληνοκυπρίων που τολμούσαν να συνεργάζονται με τους άπιστους σε συντεχνίες και άλλα τέτοια). Το 1983 όμως με τη «Χαρούμενη Ειρηνική Επέμβαση» του τουρκικού στρατού (όπως ονομάζεται από τις αρχές στα βόρεια η εισβολή) οι Τουρκοκύπριοι απέκτησαν και πάλι την ελευθερία τους κάτω από τη δύναμη της ημισελήνου και του αστεριού. Άλλο βέβαια αν αυτό κόστισε, αφενός, εκατοντάδες νεκρούς Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, που έχουν βρεθεί οι σωροί τους, και κάποιες άλλες εκατοντάδες νεκρούς που δεν έχουν βρεθεί οι σωροί τους (και ονομάζονται αγνοούμενοι) και αφετέρου, κάποιες δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν από τα βόρεια στα νότια και ανάποδα.

Πάει λοιπόν το «πουλλίν» της κυπριακής δημοκρατίας, «επέτασεν», μας λέει αυτό το stencil, το οποίο έκανε την εμφάνισή του σε τοίχους και επιφάνειες της Λευκωσίας, αλλά και σε αυτούς άλλων περιοχών της νότιας, «ελεύθερης»(;) Κύπρου τον Αύγουστο του 2009. Εκ πρώτης όψης το stencil μπορεί να διαβαστεί ως ένα εικονικό-λεκτικό λογοπαίγνιο μεταξύ της γνωστής φράσης: «πάει το πουλλίν, επέτασεν» (δηλαδή πάει, χάθηκε η ευκαιρία) και του σήματος της ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960. Με άλλα λόγια, είναι ένα σχόλιο γενικά προς τους χειρισμούς επίλυσης του κυπριακού προβλήματος και την επανένωση του νησιού. Αν όμως τοποθετήσουμε τη δημιουργία και την εμφάνιση του stencil σε ένα πιο συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο, αποκαλύπτονται και διαφορετικές ερμηνείες.

Το stencil αυτό εμφανίστηκε αρχικά στον αστικό χώρο της εντός των τειχών Λευκωσίας (παλιά πόλη) και έπειτα στην υπόλοιπη Λευκωσία και σε περιοχές της επαρχίας. Η εμφάνισή του τοποθετείται επίσης χρονικά γύρω στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου (2009). Μερικές βδομάδες νωρίτερα, στη φετινή επέτειο της εισβολής του τουρκικού στρατού στην Κύπρο, είχε πραγματοποιηθεί συγκέντρωση και πορεία προς το οδόφραγμα του «Λήδρα Πάλλας» με μεγάλη συμμετοχή εθνικιστικών-ακροδεξιών-φασιστικών ομάδων. Την πορεία ακολούθησαν περιστατικά προπηλακισμών και υβριστικών επιθέσεων σε άτομα που διέρχονταν από το οδόφραγμα στην οδό Λήδρας στην παλιά πόλη και η επίθεση σε άτομο που τους τραβούσε βίντεο. Τα περιστατικά αυτά ολοκληρώθηκαν με μια ομάδα 15 ατόμων να επιτίθεται σε τρία άτομα και να καταφέρνει τον ξυλοδαρμό τους στην περιοχή του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης στην παλιά πόλη.

Για να καταλάβει κανείς τη σημασία των περιστατικών αυτών ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο πλαίσιο της Κύπρου και της Λευκωσίας πρέπει να τα δει σύμφωνα με τις εξελίξεις γύρω από τις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό. Είναι κοινή παραδοχή στους αριστερούς και επαναπροσεγγιστικούς κύκλους της ελληνοκυπριακής κοινωνίας ότι οι απορριπτικές δυνάμεις –όπως αποκαλούνται οι ομάδες που δεν συμφωνούν με την επαναπροσεγγιστική-αριστερή θέση προς συμφιλίωση και λύση– έχουν αρχίσει να κινητοποιούνται για να επηρεάσουν και να εμποδίσουν μια τέτοια προοπτική. Κάποια παραδείγματα αυτής της κινητοποίησης, πέρα από τα διάφορα εμφανώς αρνητικά δημοσιεύματα και ρεπορτάζ κάποιων ελληνοκυπριακών Μ.Μ.Ε. περί των εξελίξεων των συνομιλιών, θα μπορούσαν να είναι αφενός, η σχετικά πρόσφατη ίδρυση του Ε.ΛΑ.Μ. (Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο) το οποίο είναι παρακλάδι της ελληνικής εθνικιστικής-φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή και αφετέρου, το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό η Λευκωσία έχει γεμίσει με αυτοκόλλητα και πανό με το περίφημο πια εθνικιστικό logo: «Δεν Ξεχνώ» σε μπλε χρώμα που συνοδεύεται από τον μοιρασμένο μισοκόκκινο χάρτη της Κύπρου και υπογράφεται από τη φράση «Αδούλωτη Κερύνεια».


Η καλή ποιότητα των εκτυπώσεων και των υλικών που χρησιμοποιούνται σε αυτά τα αυτοκόλλητα και πανό, αλλά και η μεγάλη ένταση και έκταση της εμφάνισής τους ιδιαίτερα στην περιοχή της Λευκωσίας, μαζί με την αυξημένη ορατότητα που έχουν τα σημεία που επιλέγονται για την τοποθέτησή τους (κύριοι δρόμοι, φανάρια, σήματα τροχαίας κ.τ.λ.), όπως και ο εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός των αυτοκόλλητων που συναντά κανείς στο δρόμο, δείχνουν κάποια μεγάλη χρηματοδότηση και ίσως κάποιο σχέδιο πίσω από αυτήν την προπαγανδιστική δράση (κάποιος όμως έπρεπε να τους πει ότι το "δέν" δεν παίρνει τόνο!). Δράση που φαίνεται σαν να έχει σκοπό να θυμίσει στους θεατές της -μέσω του απλού και συμπυκνωμένου νοήματος του εθνικιστικού logo- τις αγριότητες του τουρκικού στρατού, τους πρόσφυγες και τον πόλεμο στην κρίσιμη αυτή περίοδο των διαπραγματεύσεων.

Μια από τις πρώτες αντιδράσεις ατόμων που τάσσονται κατά τέτοιων περιστατικών, αλλά και κατά της ιδέας του φασισμού, όπως και του εθνικισμού που συχνά τον κυοφορεί, ήταν η δημιουργία και η προώθηση σε τοίχους της παλιάς πόλης -και της Λευκωσίας γενικότερα- συνθημάτων και stencil που να αντιτάσσονται στο φασισμό, τις επιθέσεις κατά της ελευθερίας των ατόμων και τον εθνικισμό.


Το stencil "το πουλλίν επέτασεν", λόγω τόσο της θεματολογίας του, όσο και της χρονικής του εμφάνισης, θεωρώ πως μπορεί να τοποθετηθεί σε αυτή την ομάδα παρεμβάσεων στους τοίχους της πόλης. Αν λοιπόν το δούμε και από αυτή τη σκοπιά, τότε τα σημειολογικά του στοιχεία αναφέρονται ξεκάθαρα στην έννοια της ελευθερίας. Το περιστέρι που εμφανίζεται στα σήματα της Κ.Δ. και της Τ.Δ.Β.Κ. συμβολίζει ξεκάθαρα την ειρήνη και την ελευθερία, απεικονίζοντας έτσι το «πουλλίν» να φεύγει, παίρνοντας και το κλαδί ελιάς μαζί του –αν δεν το πέταξε ήδη– το stencil μας λέει πως η ελευθερία και η ειρήνη είναι ιδέες και αξίες που δεν εκπροσωπούν πια την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά πάνε «επέτασαν» – και ας είναι η «Κυπριακή Δημοκρατία» το «ελεύθερο» μέρος της Κύπρου. Κάτι που παράλληλα μπορεί να ειπωθεί βέβαια και για άλλα σύγχρονα κράτη στα οποία οι πρακτικές της αστυνομίας και αντίστοιχων φασιστικών ομάδων απειλούν και στερούν την ελευθερία των ατόμων. Πόσο μάλλον στην περίπτωση της Τ.Δ.Β.Κ. που η αστυνομία και ο στρατός έχουν διαμορφώσει ένα τέτοιο κλίμα αστυνομο-στρατοκρατίας που μόνο οι ίδιοι οι κάτοικοι της βόρειας Κύπρου και ιδιαίτερα οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να περιγράψουν.

Το stencil μας λέει, εν ολίγοις, πως σε σύγχρονα κράτη που έχουν την αστυνομία να καταστέλλει κινητοποιήσεις στους δρόμους, να επιχειρεί «σκουπίζοντας» μετανάστες, να δέρνει πολίτες, αλλά και φασιστικές ομάδες να δρουν ανενόχλητα προπηλακίζοντας, βρίζοντας και δέρνοντας ανθρώπους στο δρόμο, δεν υπάρχει θέση στα σήματά και στους θυρεούς τους για σύμβολα της ελευθερίας και της ειρήνης. Το stencil δηλαδή αυτό λέει με τον ιδιαίτερο εικονικό τρόπο της συγκεκριμένης τεχνικής, που καταφέρνει να συμπυκνώνει νοήματα, πως η ελευθερία και η ειρήνη δεν στερούνται μόνο από εξωτερικές εχθρικές δυνάμεις, αλλά και από τα ίδια τα κράτη. Κράτη που έχουν τα ίδια την ευθύνη για τη στέρηση της ελευθερίας που βιώνουν οι πολίτες και οι «φιλοξενούμενοί» τους. Αν λοιπόν τα κράτη, όπως βλέπουμε, δεν αφαιρούν από μόνα τους αυτά τα σύμβολα από το σήμα τους, αλλά αντίθετα συνεχίζουν να ρητορεύουν στο όνομα αυτών των ιδεών, τότε τα σύμβολα αυτά καταλήγουν κενά νοήματος και έτσι φτάνουν τα πουλιά να «πετούν» πια από μόνα τους μακριά.

Λευκωσία - παλιά πόλη - βόρεια (τ/κ) πλευρά - by night..

Προμαχώνας Costanza / Τείχη Λευκωσίας

Τα κυκλικά ενετικά τείχη της Λευκωσίας, τα οποία σώζονται ολόκληρα, περιλαμβάνουν 11 προμαχώνες σε σχήμα καρδιάς...

Όπως διαφημίζει ο δήμος Λευκωσίας σε πανό αναρτημένα στην εντός των τειχών πόλη, τα τείχη με τους επιβλητικούς προμαχώνες φέρνουν "Γεύση από το παρελθόν..!", όμως ποια είναι η γεύση του παρόντος;

Στον προμαχώνα Costanza (έχουν κρατηθεί τα ενετικά ονόματα των προμαχώνων όπως: Roccas, D' Avila, Barbaro, Caraffa...) η γεύση του παρόντος είναι σίγουρα ένα συνονθύλευμα γεύσεων από ζαρζαβατικά, φρούτα, πίτες και άλλα προϊόντα που πωλούνται στην μεγάλη υπαίθρια αγορά της Τετάρτης. Τη μόνη μέρα που ο προμαχώνας αποκτά πλούσια ανθρώπινα χρώματα, ήχους, μυρωδιές, γεύσεις. Τις Τετάρτες ο προμαχώνας αποκτά "ζωή", γιατί όλες τις άλλες μέρες το κομμάτι αυτό των τειχών της πόλης είναι απλά... χώρος στάθμευσης. Τις Τετάρτες, ακόμα και το διατηρημένο αλλά κλειστό Τζαμί του Μπαϊρακτάρη πάνω στον προμαχώνα, που συνήθως στέκει και κοιτάζει δρόμους και σταθμευμένα αυτοκίνητα, μοιάζει να ξαναζωντανεύει και να αποτελεί έστω για μια φορά την εβδομάδα ενεργό μέρος του τοπίου που πρόσκαιρα διαμορφώνεται. Ένα ζωντανό, πολύχρωμο και θορυβώδες τοπίο, στην πόλη σας μόνο για μια μέρα τη βδομάδα... Μην το χάσετε!





Σημαντικοί επισκέπτες της αγοράς του προμαχώνα είναι οι μετανάστες της πόλης. Πολλοί από αυτούς μένουν κοντά και είναι άλλωστε και ο τόπος που προμηθεύονται φαγητό για τις πολυπληθείς εστίες τους. Τους βλέπεις να φεύγουν με τεράστιες σακούλες γεμάτες φρούτα και λαχανικά και προς το τέλος της ημέρας, όταν οι έμποροι ξεπουλάνε, να μαζεύονται για "ευκαιρίες" ή και για κάποια χτυπημένα ή χαλασμένα, αλλά αν μη τι άλλο, τσάμπα πράματα που οι έμποροι δεν μπορούν να πουλήσουν και έτσι τα αφήνουν εκεί γι΄αυτούς ή και για Κυπρίους που τα παίρνουν για τα ζωντανά τους. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν έμποροι που από έλλειψη στοιχειώδους ανθρωπιάς δεν αφήνουν τα πράγματα για τους ανθρώπους, αλλά προτιμούν να τα "κασιάρουν" και να τα πάρουν μαζί τους να τα πετάξουν αλλού (Η Σημερινή 06/10/09: Ζουν με τα σκάρτα της Λαϊκής).

Τέλος, το τοπίο της Τετάρτης με την αγορά, τους ανθρώπους, τον ψηλό μιναρέ και τα πιο ψηλά κτίρια της πόλης που εκτείνεται έξω από τα τείχη, συμπληρώνουν τα λεωφορεία της Λευκωσίας (υπάρχουν και πιο νέα αλλά αυτά κάνουν αίσθηση...), μνημεία και αυτά ενός πιο... μοντέρνου παρελθόντος, όταν μάλλον οι δημόσιες συγκοινωνίες επιτελούσαν έναν σημαντικό ρόλο στην πόλη προσφέροντας στους κατοίκους της όχι μόνο μετακίνηση, αλλά και επικοινωνία... όταν τα χρησιμοποιούσαν και οι Κύπριοι όχι μόνο οι μετανάστες... όταν κάποτε δεν είχαν όλοι οι Κύπριοι αυτοκίνητο, αλλά το λεωφορείο και το ποδήλατο ήταν μέσα στη ζωή τους... όταν ο κόσμος ήταν κάπως αλλιώς...

Λευκωσία - παλιά πόλη - νότια (ε/κ) πλευρά - by night..

Από ψηλά...

κι από χαμηλά...

17ο CRITICAL MASS Bike Ride/ Ποδηλατοπορεία: Λευκωσία

Σάββατο 12/09/2009 Στην πλατεία Ελευθερίας Ώρα 17:30

Ποδηλατοπορεια Critical Mass στους κεντρικους δρομους της Λευκωσιας. Η ποδηλατοπορεια θα τερματισει στη Πλατεια Φνερωμενης οπου θα γινει Street Party. Φερτε τους φιλους και τις φιλες σας, φερτε μπαλονια, μουσικα οργανα, μεταμφιεστειτε, βαφτειτε και ο,τι αλλο σκεφτειτε. Ελατε με ποδηλατα, πατινια, skates, rollerblades. Για να επανακαταλαβουμε τους δρομους!

Saturday 12/09/2009 Meeting point, Eleftheria square at 17:30

Critical Mass bike ride in the central streets of Nicosia. The bike ride will finish at Phaneromenis Square where there will be a street party. Bring your friends, bring balloons, musical instruments, colours, dress up and facepaint yourself. Let's reclaim the streets

"Το Critical Mass είναι μια αυτόοργανωμένη εκδήλωση διαμαρτυρίας η οποία πραγματοποιείται συνήθως κάθε τελευταία Παρασκευή του μήνα σε όλο τον κόσμο, όπου ποδηλατιστές, skateboarders, rollerbladers, roller skaters και άλλοι αυτοκινούμενοι άνθρωποι καταλαμβάνουν τους δρόμους με κύριο σύνθημα “Δεν μπλοκάρουμε την κίνηση, είμαστε η κίνηση!” και ποδηλατούν ενάντια στους πολέμους του πετρελαίου, την ρύπανση του περιβάλλοντος και τις πόλεις-φυλακές".

Η πρώτη ποδηλατοπορεία στην Λευκωσία έγινε στις 24 Φεβράρη 2006. Οργανώθηκε από τους Cyclown Circus, άτομα από διάφορες χώρες που ταξίδευαν τον κόσμο με τα ποδήλατά τους και ζούσαν σε καταλήψεις. Από τότε έχουν οργανωθεί, μαζί με την επόμενη άλλες 16 ποδηλατοπορείες στην πόλη.

Στην Κύπρο η ποδηλατοπορείες του critical mass διοργανώνονται περίπου κάθε 3 μήνες. Η οργάνωση τους γίνεται μέσα από ανοικτές συνελεύσεις ένα περίπου μήνα πριν από την ποδηλατοπορεία. Για επικοινωνία και συμμετοχή στις συνελεύσεις: criticalmass-cy@hotmail.com / facebook group


Σε μια πόλη όπως την Λευκωσία με τις σχεδόν ανύπαρκτες δημόσιες συγκοινωνίες, αλλά και με ένα σχετικά επίπεδο κέντρο, η χρήση του ποδηλάτου είναι μια σημαντική επιλογή που έρχεται σε αντίθεση με την κατά κόρον χρήση του αυτοκινήτου. Παρ' ολ' αυτά, στην Λευκωσία η χρήση του μέσου αυτού γίνεται κυρίως από τους μετανάστες. Αυτούς που δεν έχουν πρόσβαση στο αυτοκίνητο, ένα από τα πιο δημοφιλή καταναλωτικά προϊόντα των ανεπτυγμένων κοινωνιών όπως είναι και η κυπριακή. Στη Λευκωσία η χρήση του ποδηλάτου έχει συνδεθεί με τους μετανάστες σε τέτοιο βαθμό που οι ποδηλάτες (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντα) δέχονται λεκτικές και υβριστικές επιθέσεις από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Τέτοιες συμπεριφορές δεν δείχνουν μόνο την επιθετική συμπεριφορά των οδηγών προς ένα πιο φιλικό μέσο το οποίο έχει τα ίδια δικαιώματα στο δρόμο, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν και απαράδεκτες ρατσιστικές συμπεριφορές.

Σε αυτό το πλαίσιο, τέτοιες εκδηλώσεις-δράσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Δε διεκδικούν μόνο τα αυτονόητα που οι πόλεις έχουν να κερδίσουν από την χρήση του ποδηλάτου (λιγότερο καυσαέριο, κίνηση, ηχορύπανση κ.τ.λ.), κάτι που στις περισσότερες μεγάλες πόλεις οι άνθρωποι δείχνουν να έχουν καταλάβει (ακόμα και στην Αθήνα -πόλη όχι και τόσο φιλική προς το ποδήλατο- η χρήση έχει αυξηθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια), αλλά διεκδικούν την ισότητα και την αποδοχή της διαφορετικότητας στους δρόμους της πόλης.

από... εδώ

Όμως η ζωή δυστυχώς δεν είναι παιχνίδι...
Τα Tanks βγαίνουν στους δρόμους στ' αλήθεια
και όταν το κάνουν δεν έχει σημασία αν είναι "δικά μας" ή "δικά τους",
ούτως ή άλλως ποιοι είμαστε "εμείς" και ποιοι είναι οι "άλλοι"?

more lego photos --->